zoals de zee zwijgt
en de wind
en de tijd die overvliegt
met wijde vleugelstreken

zoals de aarde ademt
en de nacht
en de dansende tongen
van de zon

zo adem jij
wat je zwijgt


Loes Loyens

Nieuwe ochtend

soms laat de nieuwe ochtend
heel lang op zich wachten

als alles nog kan
blijft hij behaaglijk opgerold
zijn leven liggen plannen
diep onder de roze wolken

het gloren van reeën en vogels
kondigt zijn geboorte aan

ogen mogen opengaan
en verstomde stemmen spreken
wat bevroren was mag ontdooien
wat uitgeblust flakkert op

zo’n dag van koekenbrood
om watertandend aan te breken
om dik met zoets te besmeren
zo’n kraakverse kruimeldag

waar je heel lang op wacht



Loes Loyens

Herfst

hoe de jaren
als kleuren in een herfstblad
verlopen in mekaar

hoe taaie bladgroenkerels
nog zuurstofbellen blazen uit
vanouds speels tuitende monden

over hun hoofden leggen de
laagjes stof tot denken zich als
een waas van bezonken grijs

maar op hun wangen laat de
blos van het verlangen zich niet
zomaar tot as vergrauwen:
laat in de avond wordt het vuur nog
schaamteloos rood opgepookt

al trekken hun randen van
vermoeidheid krom en is hun
bladschijf niet meer glad te strijken

al rammelt de wind met
hun stramme nerven
als met karkassen aan een tak

zie hoe de jaren zachtgeel glanzen
en net voor de zon ondergaat
hun dunne lijfje
het licht gefilterd
op ons netvlies loslaat


Loes Loyens